Eigenlijk zou iedereen dit een keer moeten meemaken, is het eerste wat ze zegt als ik haar kamer binnenloop. Dan weet iedereen wat het is om van anderen afhankelijk te zijn.
Mijn moeder werkt als verzorgende in een verzorgingshuis. Alleen nu even niet. Ze ligt met een gebroken heup in het ziekenhuis en is nu zelf degene die verzorgd moet worden. En volgens haar zouden al haar collegas dat eens een dag moeten meemaken. Je gaat toch echt anders tegen je werk aankijken, aldus mijn moeder.
Dit is ook vaak een reden waarom trainers de tegenrol in een rollenspel niet door een trainingsacteur, maar door de cursisten zelf laten doen. Op die manier kunnen ze zelf eens ervaren hoe het is om bijvoorbeeld klant of patint te zijn. En ik ben het met die trainers eens: het is altijd goed om een keer in de huid van een ander te kruipen en zelf te ervaren waar die ander tegenaan loopt.
Toch adviseer ik om ook in deze situatie gebruik maken van een trainingsacteur. De acteur speelt dan de medewerker, de cursisten kruipen even in de rol van klant of patint. Het inzetten van een trainingsacteur in een rollenspel heeft namelijk enkele grote voordelen ten opzichte van het inzetten van een medecursist:
-
Een trainingsacteur speelt interactief. Dit betekent dat de acteur benvloedbaar is en reageert op het gedrag van de cursist. Hierdoor ervaart de cursist het effect van zijn eigen gedrag.
-
Een trainingsacteur speelt realistisch. Hij is in staat om geloofwaardig verschillende personen en soorten gedrag neer te zetten.
-
Een trainingsacteur stemt zijn gedrag altijd af op de cursist. Hij kan zijn gedrag doseren en past zijn tempo aan bij de snelheid van de cursist.
-
Een trainingsacteur is bekend met de trainingsmethodiek.
-
Een trainingsacteur is in staat om na afloop van een rollenspel feedback te geven.
Kortom, genoeg voordelen om ieder rollenspel door een trainingsacteur te laten spelen. En wat vind jij? Ik hoor graag je reactie!
