Blog

Of ik een beetje op mijn woorden wil letten, zegt de trainer als ik haar bel om de training voor te bespreken. Het is een erg christelijke organisatie, dus geen vloekwoorden gebruiken vervolgt ze haar verhaal.

Prima, denk ik, natuurlijk zal ik niet vloeken. Ik vraag me sowieso af of ik dat wel eens in een training doe (behalve misschien in een agressie training, maar dan vragen ze er ook om).

Hoewel, als ik er nog eens over nadenk, begin ik toch te twijfelen aan mijn woordgebruik. Als ik me ergens erg over verbaas of verontwaardigd ben, is Jezus een woord dat ik dan nog wel eens wil gebruiken. En dan vooral met zon lang uitgerekte e.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer met een groep op wintersport vakantie was. We werden s morgens (na een veel te korte nacht ) gewekt door het geluid van de wekker. Ik deed mijn ogen open en zei (en volgens de meiden op mijn kamer deed ik dat nogal luid): Jeeeeezus, wat ben ik nog moe!. Een van hen werd boos en riep me tot de orde. Ik dacht vanwege mijn volume. Pas toen ik een paar dagen later een bijbel onder haar bed zag liggen, wist ik dat het om iets anders ging. 

Dat zou dus toch opletten worden in die training. Vooral toen de trainer mij vertelde dat ook aanverwante woorden niet mogen. Dus ook geen goh, jee of jeetje. 

Ter voorbereiding besloot ik mijn vriendinnen in te schakelen. Want welke woorden kun je nog meer gebruiken om je verbazing uit te drukken als iemand je iets vertelt? Al brainstormend kwamen we op woorden als tjonge jonge (en begonnen meteen te twijfelen of dat dan wel mocht), oh ja? en zo-zo. Al voelden die allemaal wel wat gekunsteld.

Uiteindelijk is het goed gekomen in die training. Volgens mij heb ik geen van de verboden woorden gebruikt. Hoewel, er was een rollenspel waarin ik zo opging in mijn rol dat ik minder goed op mijn woorden heb gelet. En toen de groep me na het rollenspel nogal geschokt aankeek, dacht ik: Oh jee, ik heb toch niet n van die woorden gebruikt?!.