Eindelijk gaan we elkaar dan ontmoeten. Voor vertrek kijk ik nog even naar de fotos op haar weblog. Zullen we elkaar herkennen?
Het begon zon twee jaar geleden met een eerste e-mail. Volgens mij kwam die van haar. We mailden vervolgens regelmatig. Vooral over ons werk, maar soms ook over andere zaken die ons bezig hielden. Daarna volgde een eerste telefoongesprek. Eigenlijk nog niet eens zo lang geleden. Ik vond het gek om haar stem te horen. Na twee jaar mailen maak je een voorstelling van iemand en dan hoor je ineens de stem. Dat is dan toch even wennen. En nu gaan we elkaar dan eindelijk ontmoeten.
Aanleiding is een opdracht voor een Nederlands bedrijf met een vestiging in Antwerpen. Voor dat bedrijf heb ik de afgelopen weken samen met mijn collega Mirjam Schilte enkele regiescnes gespeeld. Dat wilde het bedrijf ook voor haar vestiging in Antwerpen. Maar dan wel met een Belgische actrice.
Als ik op het station in Antwerpen op de roltrap sta, zie ik haar in de verte al staan. Nathalie Dervaux herkent mij ook meteen. We begroeten elkaar en gaan op zoek naar een rustig caf om te repeteren. Daar bespreken we de werkwijze en spelen we de scnes. Als we beiden tevreden zijn over het resultaat, gaan we op zoek naar een restaurant. Onder het genot van een heerlijk diner praten we de hele avond over ons vak.
Ondanks de verschillen, blijken er ook veel overeenkomsten in ons werk te zijn. Dat blijkt ook de volgende dag. Onze samenwerking verloopt soepel en wat wij al dachten klopt: de Nederlandse scnes doen het ook prima in Belgi. Als ook de deelnemers enthousiast reageren en de opdrachtgever aangeeft tevreden te zijn, is het niet zo gek dat we beiden meteen zin hebben in een volgende opdracht.
Is dit de start voor een internationale samenwerking? Of misschien een internationale carrire? Of loop ik nu te hard van stapel? Hoe dan ook, leuk was dit uitstapje over de grens wel!
