De spelleider nummert de mensen in de rij. Links en rechts b.v. van 1 t/m 7. Vervolgens noemt deze een nummer en een letter, b.v. C7! De spelleider noemt een letter van het alfabet en een nummer (de nummers van de mensen in de rij) .
De 2 mensen die dat nummer vormen rennen naar voren en degene die het snelst roept wie hij is, wat hij verkoopt aan groente en waar hij vandaan komt, heeft gewonnen. De spelleider houdt de score bij tussen de 2 groepen.
N.B. Wat al geweest is aan namen, groentes en plaatsnamen mag niet herhaald worden!
En voorzeggen door mede rij-genoten mag niet!
Veel plezier!
Marijke de Wit

Fijne workshops/trainingen toegewenst, wat een vak hebben we toch!
John

Fijn om energizers te delen met collegatrainers.
Na afloop van een workshop of training is er niet altijd voldoende tijd om met iedereen het geheel te evalueren. Wat ik ook wel eens doe is: rondje evalueren non-verbaal. De deelnemers zitten in een kringopstelling. De Trainer vraagt of alle deelnemers zonder te praten even willen laten zien hoe ze de bijeenkomst vonden. Het mag een klein maar ook een groot gebaar zijn. Ik heb er wel eens iemand bijgehad die hup in de lucht sprong, maar de meestel geven een duim of een grote vriendelijke lach. Geen tijd maar toch goed afgesloten.
Succes collegae!

Het geven van de instructies lijkt me trouwens ook niet meevallen, volgens mij ga je zelf ook snel de handeling uitvoeren (non verbaal meedoen dus) die je de zaal verbaal vraagt te doen.

De ‘moeder’ oefening is een leuke variant op het aloude ‘Simon says’ spelletje, waarbij iemand voor de groep staat en de deelnemers de instructies voor bewegingen moeten opvolgen (zwaaien, tandenpoetsen, juichen…). Door nonverbaal andere bewegingen voor te doen, zullen deelnemers moeite hebben de verbale instructie op te volgen en gaan de beweging kopiëren. Wie het langst de instructies kan volgen wint. Keertje bij Anthony Robbins gedaan met 9000 mensen, hilarisch!!

@Hannie Ben het helemaal met je eens: afwisseling in energizers is niet alleen voor de deelnemers, maar ook voor de trainer erg prettig.

En leuke nieuwe energizer! Dank! Hij doet me denken aan een energizer die ik van een collega acteur heb: Het Stoelenspel.

Verdeel de groep in vier min of meer gelijke groepen. Iedere groep gaat in een hoek van de ruimte staan, in het midden van de zaal staan vier stoelen.

Je neemt iedere groep even apart en geeft ze een opdracht. Groep 1 krijgt de opdracht de vier stoelen in een rij te zetten, groep 2 moet de stoelen met de zitting dezelfde kant op zetten, groep 3 zet de stoelen op zijn kop en groep 4 zet de stoelen zo dicht mogelijk bij de deur. Bovendien krijgen de groepen het uitdrukkelijke verbod om tijdens de oefening te communiceren, in welke vorm dan ook. Dan begint het gevecht!

Na een tijdje zet je het gevecht (want dat wordt het echt!) stil en je vraagt of er iemand is die denkt dat het op deze manier gaat lukken. Een enkeling zal misschien ja zeggen, maar iedereen heeft wel door dat het niet lukt. Dan mogen ze verder gaan, nog steeds zonder communicatie, en het gevecht gaat gewoon door.

Dan komt het verlossende woord: Ga maar communiceren! Het duurt meestal even, maar iemand gaat op een moment de vraag stellen: “Wat wil jij eigenlijk?” en daarna is het snel gebeurt. De stoelen staan op een rij, bij de deur, op zijn kop en met de zitting dezelfde kant op. Iedereen tevreden.

Achtergrond: Samenwerken is niet mogelijk als je niet communiceert! Je moet op de hoogte zijn van de doelstelling van de ander (en vice versa) om te weten of je samen iets kunt creëren. Als je niet communiceert, ga je vechten, ook als dat niet nodig is.