Hartelijk dank voor je reactie en bedankt voor de literatuurtip. We zitten wel op 1 lijn, denk ik. Problemen zijn welkom en “klagen” over die problemen heeft zeker een functie. Ik gebruik nog wel eens de klaag- en winnaarsdriehoek en dat geeft regelmatig inzicht aan een groep: Waar zitten we nu? Wat zijn we nu met elkaar aan het doen? We zijn wel erg veel aan het klagen en helpt dat ons verder?En het maakt duidelijk dat er een perspectief is om vanuit dat klagen in beweging te komen en te werken naar meer (pro-) activiteit. Ik merk dat die bewustwording op zich al enige beweging veroorzaakt en groepen bewust maakt van een eigen verantwoordlijkheid. Begrippen als (sub-) assertiviteit komen dan regelmatig aan de orde. Ik houd je op de hoogte!

Vriendelijke groet

Hilbrand van Dam

Bedankt voor je reactie, je maakt volgens mij een belangrijk punt.

Deze aanpak vraagt van de trainer om goed op te letten wat er speelt, maar bijvoorbeeld niet gezegd wordt. Of het nou om problemen in de organisatie gaat, of om problemen met de aanpak (hoezo, ‘we mogen niet over onze problemen praten?’).

Daarnaast vraagt het om een volledig open houding en aanpak van de trainer, om te zorgen dat binnen de groep alles gezegd kan worden. Ook problemen kunnen immers gewaardeerd worden, ze hebben een functie en zijn interessant. Ook binnen het kader van de training.

Problemen die het verloop van de training in de weg lijken te staan moeten denk ik bespreekbaar worden gemaakt. Daarnaast is het niet zo dat er geen problemen mogen zijn.

Zeker als er weerstand is tegen de aanpak (wat sporadisch voorkomt), kan het helpen om problemen in de organisatie te inventariseren, totdat alle problemen op papier staan. De volgende stap is dan om die problemen niet te benadrukken maar expliciet aan te vullen met dat wat goed gaat, en de mindset van de groep benoemen. Je geeft ze als het ware een nieuwe mogelijkheid om naar het werk te kijken. Want dat dat werkt, dat is bewezen.

En die balans is inderdaad heel belangrijk, en best een kunst
Blijft volgens mij altijd de uitdaging, in elke training.

Enne, inlezen met een goed boek over Appreciative Inquiry gaat je zeker helpen (Tip: the thin book of AI / change at the speed of imagination). Het kader dat je dan vanuit de theorie krijgt, gaat je ook helpen bij het bewaken van de balans.

Groet!

Sierdjan

p.s. laat je ons weten wat het resultaat is?

Valkuil is natuurlijk dat problemen niet genoemd worden terwijl ze wel door de hoofden van deelnemers heen gaan en van invloed kunnen zijn op het verloop van de training. Lijkt me een kunst daar een balans in te vinden. Iemand ervaring hiermee?

vr groet

H van Dam