Sinds een paar maanden zit ik op pianoles. Het is voor mij de allereerste keer in mijn leven dat ik muziekles heb. Ik leer dus niet alleen piano spelen, maar ook noten lezen. Een echte beginneling dus.
In het begin vond ik het erg leuk. Ik kon al snel wat simpele liedjes spelen en zag mezelf al concerten geven. Maar nu, een paar maanden later, ben ik heel erg gefrustreerd. Wat is het moeilijk!
Ik begon me vorige week zelfs serieus af te vragen of pianoles wel iets voor mij is. Moet ik er wel mee door gaan? Kan ik dit op mijn leeftijd nog wel leren? En waarom wil ik dit eigenlijk?
Totdat ik me ineens realiseerde dat ik in de fase ‘bewust onbekwaam’ zit!
Dus zo gek is het niet dat ik dit voel. Het hoort gewoon bij de fase waar ik inzit! Die frustratie is dus heel normaal. Ik besloot daarom toch door te gaan (hoewel de frustratie nog niet weg is hoor).
Tegelijkertijd dacht ik: “Dus zo voelt dat voor deelnemers in een training!”
Natuurlijk weet ik wel dat de fase ‘bewust onbekwaam’ een fase van frustratie is, maar als je het zelf voelt is het toch even anders dan wanneer je tegen een deelnemer zegt: “Die frustratie die je nu voelt, hoort bij de fase waar je inzit”.
Omdat je als trainer dagelijks in een training zit, vergeet je soms hoe het voor deelnemers voelt. Je doet niet anders dan voor een groep staan en mensen nieuwe vaardigheden leren. Het is dan zo vanzelfsprekend, dat je je soms niet meer realiseert hoe het voelt om iets nieuws te leren.
Dat geldt uiteraard ook voor trainingsacteurs. Het doen van rollenspelen is voor ons aan de orde van de dag. En dan vergeet je wel eens hoe pittig dat voor deelnemers kan zijn.
Totdat trainingsacteurs zelf een keer in die situatie komen…
Een paar jaar geleden deed ik samen met vijf andere trainingsacteurs auditie bij een acteursbureau. De auditie bestond (hoe kan het ook anders) uit het spelen van rollenspelen. Bij ieder rollenspel was je of de trainingsacteur of de deelnemer.
Opvallend genoeg, gebeurde er al vrij snel dat wat er in trainingen ook vaak gebeurt:
- Tijdens de nabespreking van de eerste ronde rollenspelen zei één van de trainingsacteurs: “Ja maar in het echt gaat het toch anders. Dit is natuurlijk geen echte situatie, dus dan is het voor mij moeilijk om mezelf te zijn.” (iets dat ik bijna in iedere training een deelnemer hoor zeggen).
- In de pauze zei een andere trainingsacteur: “We krijgen zo weinig achtergrond informatie als we een rollenspel ingaan. Met zo weinig informatie kunnen we het toch nooit goed doen?!”(ook iets dat ik niet voor de eerste keer hoorde).
- Maar ook ikzelf kon er wat van! Na een rollenspel waarin ik de deelnemer was geweest, kreeg ik feedback van de trainingsactrice met wie ik het rollenspel had gedaan. Naast de dingen die goed waren gegaan, gaf ze ook aan wat er minder goed ging. Mijn eerste reactie was in verdediging gaan. Ik kon me nog net inhouden, maar wat wilde ik graag uitleggen waarom ik bepaalde keuzes had gemaakt! (precies wat zo ontzettend vaak gebeurt als wij een deelnemer feedback geven).
Dus wat bleek tijdens de auditie: ook wij trainingsacteurs zijn net deelnemers! 
Wat was dat een leerzame ervaring! Ik wist ineens weer hoe het voor deelnemers voelt en hoe spannend een rollenspel kan zijn. De trainingen daarna was ik me daar ineens weer heel erg bewust van! Waardoor ik mijn werk nog beter kon doen.
Daarom ben ik van mening dat het voor iedere trainer en trainingsacteur van essentieel belang is om regelmatig zélf deelnemer te zijn! (een goede reden dus om toch met pianoles door te gaan!).
Wat vind jij?
Ik ben heel benieuwd of je deze mening deelt! Ik lees je reactie graag hieronder.
(En mocht je op zoek zijn naar leuke workshops of cursussen, ik weet er wel een paar 
).
